Verhelst_Minard2

Verhelst XL – een stille plek

Verhelst XL is een poging om “een stille plek” te maken. Auteur en regisseur Peter Verhelst werkte installaties uit samen met Maud Bekaert, Johan Tahon, Luc Goedertier, Brugge Plus en het atelier van NTGent. Wij gingen kijken en luisteren in het Minard Theater, Gent.

Mooi was de aandacht voor de rituele handeling dat vooral werd ingezet bij het huis van de druppelende stenen en laten we bergen bouwen. Het lukte om op een natuurlijke, stille manier mensen te betrekken. Het gebaar hoefde maar heel klein te zijn en men begreep dat je een briefje mocht pakken, er op schrijven en het verbranden. Of de pollepel met hete was overnemen om zelf op het berglandschap verder te druppelen. De traagheid en herhaling van de beweging had een verstillende werking. Je had tijd nodig om dat op te nemen. Met de muur, de herhaalde zin ‘nooit komt er een eind aan ons verlangen’ (foto) en het audio getik van de letterbeeldhoudster raken de makers wel aan een essentie van een stille plek.

Bij ons kriebelde het na afloop. De verzameling installaties vormde een interessante aanzet maar als fundamentele stilte plek teveel een installatie die je consumeert. De opstelling in de ruimte was wat geforceerd. Het meer van tranen had meer ruimte nodig, de stapstenen in het meer zeker. Ook vroeg het al aanwezige imposante interieur aandacht. Was het geheel misschien beter geweest met minder? En €8 per persoon is een vrij  hoge drempel voor een stilte ervaring. Zoals Kristien Bonneure het verwoord in haar boek Stil Leven (blz 120): “Ik hou niet van stilte als een privilege, ik vind dat een recht van iedereen.”

Nogmaals een aansporing dus om in de publieke ruimte aan de slag te gaan. Een publieke ruimte die tegenwoordig bedreigd wordt maar die juist een plek kan zijn waar begrip voor elkaar en diversiteit aangemoedigd kan worden.