arpia_beeld_blog

Verticale horizon

Vertical Horizon past binnen de open call ‘Arpia 2015′ een organisatie die werkt rond Kunst en Landschap. 

Wat ooit een trambedding was is sinds enkele jaren in zijn mobiliteit getransformeerd in een fiets- en wandelpad tussen Herzele en Sint Lievens Esse. Dit pad vormt de aanleiding en de context voor het project ‘Verticale Horizon’. Een locatie waar het fietsen en wandelen als een universele duurzame gedachte samenvloeit met het landelijke landschap. Echter door zijn rechtlijnigheid en zijn verbindende functie tussen Herzele en Sint Lievens Esse vormt dit 2,9 km lange pad opnieuw een snelweg in het vertraagde en verstilde landschap. Een landschap dat niet stil is in zijn akoestische betekenis, maar waar geluiden herkenbaar zijn als afzonderlijke geluiden en net daarom rust en focus brengen.

Een landschap waar de stilte,
plots doorbroken wordt door de schoonheid
van een blaffende hond,
van het luiden van de klokken,
van de boer die een boom zaagt,
van een man op een fiets die vriendelijk
goedendag knikt,
van een fluitende vogel opgeschrikt door een zoemende fietser op weg naar kilometer 100.

In dit landschap vormt dit pad een versnelde horizontale weg van punt A naar punt B. Maar tegelijkertijd zit in deze menselijke ingreep van versnelling de mogelijkheid tot een contemplatieve vertraging. Een vertraging die net vertrekt vanuit de versnellende eigenschappen van deze infrastructuur:

  • zijn rechtlijnigheid en dus zijn perspectief in de verte
  • zijn verharding als een geëffend pad zonder hindernissen, waarbij het stappen zich automatiseert als een ritueel
  • zijn eenduidigheid als een open en helder gegeven
  • de verlichtingspalen als een ritmerende structuur van punt A naar B

In deze eigenschappen en in relatie tot het omliggende landschap ligt net de mogelijkheid een extra mentale dimensie toe te voegen. Een dimensie die de focus verlegt van een horizontaal perspectief naar een innerlijke verticale dimensie.
Een uitnodiging, een vraagstelling die teruggrijpt op de aanwezigheid van de typische veldkapel in al haar verschijningsvormen en in relatie tot de de aanwezige verlichtingspaden.
Het interieur van de veldkapel, waar men normaal een blik in kan werpen, is verworden tot een uitnodiging tot nadenken, tot bezinning. Geen heilige die er in centraal staat, maar de eigen verbeelding, de eigen vragen, de eigen antwoorden.

compilatiebeeld2